پسته

چگونگی تشخیص پسته ی تازه و با کیفیت

چرا پسته های متفاوت قیمت های متنوعی دارند؟

از آنجا که ظاهر همه این پسته‌ها شبیه به هم است هیچکس نمی‌داند این پسته گران قیمت با پسته کمی ارزان تر چه فرقی دارد؟ این در حالی است که مردم این روزها پسته ارزان هم می‌خرند و تصور می‌کنند این پول تنها برای آن است که پسته کمی کهنه شده اما ماجرا کمی پیچیده‌تر از این حرف‌ها است.

«آب خندان» اصطلاحی شناخته شده میان خشکبار فروشان است. پسته‌های در بسته که کیفیت مغز آن پایین است در میان یخ می‌گذارند و با گذشت چند ساعت از ماندن در یخ این پسته‌ها را در کوره گرم می‌کنند. این فعل و انفعالات باعث می‌شود دیواره پسته ترک خورده و مغز آن پیدا شود اما این پسته به دلیل رطوبت یخ و حرارت بوی خاصی گرفته است برای همین پسته را با جوهر لیمو و نمک بو می‌دهند و در نهایت مشتری با دیدن ظاهر پسته با تصور اینکه این پسته خندان است به سراغ آن می‌رود و اگر فوت و فن خرید پسته را نداند برای این پسته نازل قیمت گزافی می‌دهد.

پسته های قرصی چیست؟

پسته‌هایی هم هستند که ظاهر خوبی دارند و حتی طعم‌شان به دلیل بو دادن و آغشته شدن به نمک خوب است اما ممکن است این پسته‌ها پسته قرصی باشند. پسته‌های قرصی پسته‌هایی هستند که به دلیل جلوگیری از کرم خوردگی و فساد در کیسه‌ها ریخته شده و بعد در معرض دو قرصی قرار می‌گیرند که اول لای نایلون پیچیده شده‌اند و بعد هم لای روزنامه قرار گرفته‌اند و آخر سر این بسته‌ها را میان کیسه‌های پسته در بسته می‌گذارند. پسته‌های قرصی سه ماه خوب می‌مانند و هیچ خبری از کرم خوردگی در آنها نیست و تنها برای رفع بوی ناشی از قرص‌ها با نمک بو داده می‌شوند.

کلا دو نوع پسته در فروشگاه ها وجود دارد:

۲پسته خام :

این نوع پسته مثل نوع قبل که توضیح دادیم نیست.
هیچ گونه ماده ی اضافی ندارد و مزه ی طبیعی پسته مرغوب را می دهد.
در صورتی که این نوع پسته برای زمان طولانی در جایی بماند، به هیچ وجه بوی پسته ی تازه را نمی دهد.
از بوی آن می توان تشخیص داد که این پسته کهنه می باشد و قابل خریدن نیست.

۱پسته شور :

این نوع پسته با توجه به اسمی که دارد شور است و نحوه ی شور کردن آن به این صورت است که، این پسته را با نمک و جوهر لیمو بو می دهند و باعث شور مزه کردن پسته می شوند. این نوع پسته با توجه به شکل و مزه ی آن بسیاری از افراد را به خود جذب می کند.
ولی باید بدانید که این نوع پسته ها همیشه کیفیت خوبی ندارند.
شاید قیمت خوبی برای خرید داشته باشد، اما فراموش نکنید که ممکن است یک پسته ی بسته و قدیمی با مغز کوچک را خریده باشید.

روش شناسایی:

اگر قصد خرید پسته ی شور را دارید، آن را به گوش خود نزدیک کرده و تکان دهید.

4- اگر مشکلی پیدا نکردید و مزه و بوی پسته خوب بود، پسته را خریداری کنید.

5- در هنگام خرید پسته سعی کنید پسته بسته‌بندی‌شده که دارای پروانه بهداشت است را انتخاب کنید، زیرا در این نوع بسته‌بندی تاریخ تولید و انقضاء ثبت‌ شده است، حال‌ آنکه پسته فله‌ای بیشتر در معرض آلودگی و خطر است و در ضمن پسته فله‌ای ممکن است مخلوطی از پسته کرم‌خورده و پسته سالم باشد و خریدار پسته بسته‌بندی‌ شده، هرچند که با احتساب قیمت بسته‌بندی برای خرید هزینه‌ی بیشتری را می‌پردازد درعین‌حال از کیفیت پسته خریداری‌شده مطمئن‌تر است.

6- در هنگام خرید پسته سعی کنید حتماً پسته خود را از جایی تهیه کنید که اطمینان دارید جنس کهنه به مشتری نمی‌فروشند مغازه‌هایی که مشتری زیاد دارند و جنس روی دستشان نمی‌ماند بهترین گزینه می‌باشند. راه تشخیص پسته مانده از پسته تازه، کار سختی هست و فقط کارشناسان می‌توانند آن را تشخیص بدهند.

1- در صورتی که مغز پسته ها به پوسته ی پسته برخورد می کردند و صدای آن هم واضح بود، این پسته مغز های کوچکی دارد و کیفیت خوبی ندارد.

2- در صورتی که صدای “تق تق” به گوشتان نرسید، یکی از آن ها را بخورید. پسته ی شور باید طعم خوبی داشته باشد و نباید بو و طعم نشاسته بدهد. (برخی فروشندگان در زمان بو دادن پسته، کمی نشاسته به آن اضافه کرده تا مغزها به پوسته ی پسته بچسبد.)

3- در صورتی که طعم پسته ها را عادی حس کردید، دنبال کیسه ی کوچکی باشید که حاوی قرص هایی می باشد که مانع از بوی کهنگی و فاسد شدن پسته ها می شود.

نکته :

اگر گردوی مانده را ببینید به راحتی متوجه می‌شوید که کهنه است زیرا گردو پس از مدت‌ زمانی روغن می‌اندازد و از این طریق می‌توان کهنگی‌اش را تشخیص داد. ولی پسته چون پوست دارد ماندگی‌اش را خوب نشان نمی‌دهد و شاید در ظاهر بی‌عیب و نقص باشد حال‌ آنکه ممکن است از داخل کرم‌زده و آلوده به سم آفلاتوکسین که سمی کشنده است باشد.

در جمع بندی کلی نتایج نمونه ها باید از موارد زیر اطمینان حاصل کرد:

7. حداکثر 1% مغز آزاد و بدون پوسته استخوانی داشته باشد.

8. حداکثر 6% دهن بسته یا پوک مجاز است.

9. حداکثر 6% گو و یا نارس مجاز است.

10. حداکثر 5% آفت زده مجاز است.

11. پسته های بد رنگ تا سقف 2% مجاز اند.

12. پسته های بدشکل نیز تا 5% مجاز اند.

13. حداکثر رطوبت 6% باشد.

1. نباید دارای بو و یا مزه غیرطبیعی و تند یا تلخ باشد.

2. آفات زنده نداشته باشد.

3. از نظر رقم و اندازه دانه تقریبا یکسان باشد.

4. نسبت وزن 15% درشت ترین دانه های محموله به 15% وزن ریز ترین آن ها نباید بیش از 5/1 برابر باشد.

5. حداکثر 6% اختلاف رقم مجاز است.

6. حداکثر 1% مواد غیر قابل خوردن مثل پوسته استخوانی بدون مغز مجاز است.

تشخیص پسته درجه یک از درجه دو:

پسته در بازار های فروش خصوصا به صورت خام با درجه های کیفی متفاوت فروخته می شود. علاوه بر تفاوت در قیمت، کیفیت آن نیز متفاوت است. البته استاندارد هایی که در همین مطلب ذکر شد باید در مورد تمام درجه های کیفی پسته رعایت شود. از آنجا که درجه بندی کیفی خاصی برای پسته وجود ندارد در این مطلب پسته ی اعلا را مناسب ترین و بهترین پسته برای آجیل در نظر گرفته ایم.

پسته اعلا چه پسته ای است؟

پسته اعلا و درجه یک پسته ای است که هیچ دانه دهان بسته ای ندارد. درصد خندانی پسته ها بسیار نزدیک به هم و بالاست. مغز آزاد یا مواد خارجی ندارد. پسته نارس، زرد و یا چروکیده ندارد. پسته ها تقریبا در یک اندازه و تماما از یک نوع هستند. این محصول صرف نظر از نوع آن صرفا جهت مصرف آجیلی دارند. از آن جا که این پسته ها را نیرو انسانی و به صورت دستی جدا می شوند، دستچین نیز می نامند.

پسته معمولی یا درجه دو چه پسته ای است؟

پسته درجه دو پسته ای است که دستچین آن جدا نشده است. این نمونه پسته استاندارد است و تمام مشخصات آن را دارد. درصد کمی از پسته های بی کیفیت و کم کیفیت مانند نارس، دهن بست، پسته هایی با مغز کوچک و… در آن وجود دارد. در کنار درصد بیشتری پسته های درجه یک و اعلا قرار دارد. این پسته نسبت به پسته اعلا قیمت پایین تری دارد و اگر بخواهید برای آجیل استفاده کنید باید خودتان آن را دستچین کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *